ھمگام بلوچی
اولی رَند ءَ کہ من وت ءَ را تھنا مارگ ءَ اِت آں انچو تھنا کہ جِند ھم ھمراہ داری ءَ تُرسگ ءَ اَت مُردنی اوّلی رَند ءَ من سرپد بوھگ ءَ اِتاں کہ تھنائی سک گران اِنت، آئی ءَ دو ماہ سرجم اَت کہ چہ من دُور رپتگ اَت بلے کَترہ کَترہ آئی ءِ ترانگ ءُ زَپتیں زھیر منی اندام ءَ چو رمیز ءَ وران اِت اَنت من وتی اَندر ءَ ھلاس بوّان اِتاں، پھک ءَ بے ھاٹیگ اِتاں بے چاڈ، مُلور، ابیتک انچو ابیتک کہ وتی زندگ بوھگ ءِ سرا ھم بَد آھگ ءَ اَت-
منی نِزّ ءَ نو دراھیں شے، دراھیں ندارگ بے مانا اِت اَنت انچو گمان بوھگ ءَ اَت کہ تھنائی اِنت ءُ بس تھنائی-
ھما جاگہ ءُ ھما ھند کہ ما ھردو مدام یکجاہ بوتگیں نو گُش ئے درست ویران اِتاں دراھیں زیبائی ءُ شادھی آئی ءَ گوں وت بُر اِتگ اِت آں انچو سما بوھگ ءَ اَت کہ بلاھیں توپانے اَتکگ اَت ءُ آئی ءَ دراھیں ندارگ مٹینتگ اَنت-
دُرّو تئی اِشتاپی رؤگ ءَ چہ پَد زِندمان ءَ وتی دراھیں رَنگ مانداشتگ اَنت ترا یات بیت ھردیں کہ جمبر بوتگ تو گل ءَ بال بوتگ ئے وتی لوگ ءَ چہ دَراتکگ ئے دیم پہ گوریچاں کُوہ ءِ نیمگ ءَ شُتگ ئے ھما کوہ کہ شمے لوگاں چہ گوریچانی نیمگ ءَ اَت کوہ ءَ چہ پیش کہ جُمپے است تو ھمشی ءِ سرا اوشتاتگ ئے ءُ دراھیں ندارگ سئیل کتگ اَنت ھئور، جمبر، شیپ، کئور، کُوہ ءُ درستاں ترا شرّی ءَ پجاہ آؤرت درست تئی شیدائی اِتاں بلے ترا ھال دئیگ لوٹ آں ترا چہ رَند اے دراہ نو چورہ اَنت ابیتک اَنت-
بیگاہ ءِ وھد ءَ جمبر گرَندگ ءَ اَت تَرمپ نرم نرم ءَ زمین ءِ دلبند ءَ تَر کنگ ءَ اِتاں زِرگوات درچکانی شاھاں انچو چیک دیان اَت چو کہ ماتے وتی چُک ءَ شاگیں گوانزگ ءَ چیک بدنت من جُمپ ءِ سرا اوشتاتگ اِتاں دیم گوریچاں کوھانی نیمگ ءَ کُتگ اَت ھما جُمپ کہ من ءُ تو وتی بیگاہ شپ کتگ اَنت، ترمپ تُرند بوھان اِتاں کوھاں چہ آپ شیپ گران اَت ءُ ھما جاگہ ءَ کہ تئی پادانی پد اَت دیم پہ ھمانگر آپ روان اَت من گوں تو گپ ءَ اِتاں، گوں تو بچکندگ ءَ اِتاں من ترا جُست کنگ ءَ اِتاں موسم ءِ جُست، ھئور ءِ جُست جمبر ءُ کئورانی جُست بلے تئی نیمگ ءَ چہ ھچ پسّہ آھگ ءَ نہ اَت تو بے وانک اِت ئے اے اوّلی رند اَت کہ من ھئور ءِ سرا تھنا اوشتاتگ اِتاں مُردنی من ءَ انچو سما بوھگ ءَ اَت کسّے ءَ منی پاد کل کتگ اَنت ءُ ارواہ کشّ اِتگ ھما جُمپ کہ ھئورانی وھد ءَ من ءُ تو اوشتاتگیں شیپانی ندارگ چارتگ اَنت مروچی من ایوک اِتاں ءُ ایوکی من ءَ ایر بَران اَت من چو چیدگ ءَ جُمپ ءِ سرا میلانک اِتاں ءُ تئی ودار ءَ اِتاں کہ تو کَندگے بہ جن ئے من سَھتے گوں تئی بے بھائیں مِھراں مُلما بہ باں، ودار ودّان اَت ءُ تئی زھیر ءُ یات کَترہ کَترہ گیش بُوّان اِتاں من مارگ ءَ اِتاں کہ من نو پھک ءَ ایوک ءُ تھنا آں-
تئی لوگانی پُشتی نیمگے ھما بَند کہ برے برے دیگر ءِ وھد ءَ من ءُ تو نِشتگیں تو گپ جتگ کندِتگ ءُ من تئی دیما نِشتگ آں اے بے بھائیں ساھت ندارہ کُتگ، آ نوبت آ وھد آ باریگ بس تھنا ھیالانی گیدی ءَ پَش کپتگ اَنت نو آ بند ءِ سرا کس نہ نِندیت، بَند ءِ نزیکیں درچک ءُ دار سِنگ ءُ ڈوک درست موتک آرگ ءَ اِتاں من ءَ انچو گمان بوھگ ءَ اَت کہ درست تئی جست ءَ کنگ ءَ اِتاں درست تئی ودار ءَ اِتاں مُردنی من ءَ انچو سما بوھگ ءَ اَت کہ اے درچک ءُ دار سِنگ ءُ ڈوک من ءَ گُشگ ءَ اِتاں کہ تو تھنا مئے نیمگ ءَ میا پدا واتر بکن، ھمک ساھدار ءَ پُرس ءِ پَتّر چیر گپتگ اَت تئی میتگ ءِ دمک ءُ دَر من ءَ دَپ جنگ ءَ اِتاں بیدئے تو آ من ءَ پجّاہ آرگ ءَ نہ اِتاں چاریں آتراپ آں بس آس ءُ انگر اَت-
ترا یات بیت کہ گُڈّی رَندا من ءُ تو ھما جُمپ ءِ سرا دیراں داں نِشتیں تئی لوگ ءَ چہ فون اَتک کہ بیاھے نو بے وھدیں شام بکن اِت منی دل ءَ نہ اَت بلے تو گُشت کہ روئیں باندا پدا کائیں من تئی گپ نہ گُڈّ اِت بلے تو وتی زُبان وارت تو پدا آ جُمپ ءِ سرا نیتک ئے من نہ زانت کہ جُمپ ءِ سر ءِ اے مئے گُڈی دیوان اِنت ءُ تو پدا مارا انچو یلہ کن ئے کہ ھچ پَشت نہ کپیت ترا چہ رَند آ جُمپ آ بَند آ درچک ءُ دار درست پہ من درامد بوتگ اَنت-
دُرّو تئی جتائی ءَ درست مانداشتگ آں تئی دوری ءَ دشت بُن گپتگ چُشیں چمّے نہ بوتگ کہ آئی ءَ تئی جُتائی ءَ نہ گریتگ ءُ چُشیں دلے ھم نہ بوتگ کہ آئی ءَ آہ نہ کش اِتگ چی بکن آں کہ تو انچیں مھروانے اِت ئے کہ ھرکس تئی لوٹوک اَت ھرکس پہ تو ھدوناک اَت تئی ساھگ انچو سارت اَت کہ ھرکس ءَ لوٹ اِت تئی ھمراہ ءُ ھمسپر بہ بیت بلے چی کن ئے کہ سرڈگار ءِ مسکیں ھاک مارا چہ گیش بوت ءُ آئی ءَ ترا امبازاں زُرت مدامی ءِ واستہ واب گپت گُلزمین ءِ مِھر مارا چہ گیش بوت اَنت ءُ آھاں ترا پہ وت بُرت، ترا ھال دئیگ لوٹ آں کہ ترا چہ رَند ھمک زبان ءَ تئی نام اِنت ھرکس تئی مھروانی ءُ دلیری ءِ کِسّہ ءَ کنت تئی جتائی ءُ دوری ءَ ھمینچو کہ مردم بے چاڈ ءُ مُلور کتگ اَنت دو ھمینچو آھانی جزبگ گیش بوتگ-
دُرّو منی ارواہ ترا انگت مھتل بوھگی اَت من ءَ گوں تو بلاھیں پندے بُرّگی اَت گوں تو سک باز گپ ءُ کئول است اَت کہ سرجم کنگی اِتاں گوں تو انگت دگہ اُمبرے گوازینگی اَت بلے تو سِست ئے نَپس مارا تھنا کُت بس ھمنچو گُش آں دُرّو یار بے تو سک تھنا آں-
