ھمگام بلوچی لبزانک پوشکین الکساندر سرگیویچ / کریم تھل
سُلتان بادشاه ءِ گالبلد : آچار : بوجیگ و دریایی سواری ءِ سئے کنڈی گُد که مکیں دار ءِ سرا بندگ بیت و گوات آئیا بند گر ایت یا گوات ءِ دیمپان بیت و یدار و بوجیگاں دیما بارت . پارسی ءَ « پاروس » . آه : «آهانی » ءِ گوئنڈ گپتگیں گال . ایسای ءِ دار : « صلیب عیسی » . برکت : « معجزه » . برکتی : « معجزه آمیز . شگفت انگیز .» بُرینَگ : تُش تُش کنگ . بُرینوک : تُش تُش کنوک . لُڑینوک . به بو : به بئے . پئیم : 1- اڈ . جوڑ . 2- داب . پَلینک : جنینانی گوپتگیں و رستگیں ماپر و مود . تا : یک . بے بَلّ . تهنا . تام : کجام . تراری : ترا . تَری . تلینگوک : ٹلّو . تنگه : سُهر . تلاه . تَهک : ایراد . جُٹال : جُٹ . سک پیر . چِرِت : لولکے که شپ ءَ توار ءَ کنت و مدگ ءِ داب ءَ سٹیت . چژو . کاکڑؤسک . چرچ : ایسائیانی مَسیت . دُوُرگِین : دور گند . ڈؤل : داب . رَؤ : دوام . ( گُد ءِ ) رؤ . رُؤ : رؤچ . رؤز . زِر : دریا . زِروان : جزیره . سَرپَد : زانتکار . سرَپست : آرام بوت . چیر بوت . سَنگار : دو یا دو ءَ گیش یدارانی همراهی و رُمب . سَؤنا : شر رنگ . براهدار . کؤت : جوهان ءِ مُچ کرتگیں دان و … . گِین : به گند . چه « گینتن » . گِین : ساه . نپس . لِکّ : جِکّ . اوشتاته . برز. همروش : همُک روچ . هر روچ . هیرانی : هیران کنوکیں . « شگفت انگیز » .
سُلتان بادشاه ءِ کِسّه
سئے جَنِک تاگ ءِ چیر نشتت انت تاں که دیر
هر سئیں گهار اتنت په زیب ءَ وش نگار اتنت گوپاں و گپ کناں دل ءِ رازان اتنت گوئشاں – شهبانکے، اگں که من بیاں یکے به گوئشت چه آ سئیاں « _ به باں اگں من شاه ءِ زال دیاں جهان ءَ رنگ و بال په سرجمیں من مومناں جهان ءَ وت کناں په شان » .
_اگں من شاه ءِ زال به باں دومی گهار بوت گوئشاں « همینچو جوڑ کتیں گُداں که پوش کتیں دراه جهان » . سئیمی گهار بیت گوئشاں : « شهبانک اگں که من بیاں شاه ءَ په بچے من ودی کناں مهر ءِ به بیت مانزمان پت ءِ ببیت وت نشان راج ءَ په پهر و شان شیرے به بیت و وت مزار کَـٹـّی به بنت هزار » . گپ اتنت چو هر سئیاں دروازگ ات – آرام پاچ بیاں شاه آتک آهانی نند جاه گپانی اشکت انت په راه چو دیستی سیمی گهار مهریگی بوت و مهروار دروازگ ءِ چه پُشت ءَ آ گوشداشتگ ات دراه آهری په گپ و گال دل ءَ ودار ات باز سال دروتی گوئشت په مهلباں په ماهرنگاں ، دُرّ بیاں « گپ و شمئے دل ءِ هبر اشکت انت ماں راه ءِ سر بانک ءَ منی اگر بئے بچے په من ودی کن ئے بے مٹ و درورینے بیت سپتامبر په شرترینے بیت دلجم بزان من وَش باں شهبانک ئے منی – بزاں گهاراں هم بران من کاردار وتی کناں من
رئیں هنون گون ما کار ءَ دئیں تاں شون ما یکے په ما گُد گواپ بیت دگرے ورگ گراد په لاپ – بیت .» بادشاه ءَ گوں همراه شُت انت و سر ات شاه بادشاه کت کاراں گیگ سیر هما روچ بیت و دیگ سلتان بادشاه ءِ سیر بوت وشی و شاده ءِ منگیر بوت ورنائیں گهار شهبانک بوت شادهی کلات ءَ آرتگ زوت
مهمانی هم که کُٹ ات سالونک و بانور که چُٹ ات وهدے که تهنا بوت انت وپت انت و مهر ءِ لوت انت کنور جاه ءَ زهر آمد جُشست انت چو درآمد В кухне злится повариха, چَهرگ ءِ گوں چَهر ءَ گُرُنڈوک وتی گهار ءِ بهت ءَ چونڈوک بد اش یهت چو چه گهار ءَ که بیتت نیں شاه ءِ یار ءَ ورنائیں شاهبانک سلتان شاه ءِ ارمانک مهر ءِ مراد و ورنائی بچ ءِ مراد ءَ شیدایی لاپ پُرّ بیت و هم وپت تا که هوس ءِ بیم سرپت بیته گوں آهانی مهرناکی سلتان شاه ءِ چالاکی سلتان شه ءِ مُلک – جنگ ات جنگ ءِ رَوگ په درنگ ات ایدگه روچ ءَ سلتان شاه توار کتگ وتی پلیں ماه دیدگ ءَ داشتی وتی براه پُشتپدئے تو و هم منی ٹاه رُکست کتی چه آئی تاں پدا که واتر بی بور ءَ وتی چو بیت سوار رپتگ په جنگ و الگار گوئشتی وتی مهدیم ءَ مهرانی بند ءِ سیم ءَ مدام وتا دلگوش کن مهراں منی په هوش کن تاں وهدے ائی دور انت جنگ ءِ زراب ، تندور انت وتی هیال شر گوئر کن شهبانکی پَدر کنت وهد گوئست و بیت چلگ بچی ڈلگ ات ماں کلگ بیته ودی و شَرّینے لائک تریں ، وَش مَرّینے شهبانک ءَ چو ساه ءَ دوست چُک وتی براه ءَ کُه بانز چو چارت باز مهر ات که داتی هر راز کاگد بری لوٹت تاں جود ءَ دنت وتی هالاں کاگد بَری شکساتگ جود ءَ هالی اے داتگ تاں پِس ءِ دل به بات انت وَش چُک بیته ، دراه – دلکش گُد گواپ ، گوں دیگ گِراد ءَ نیں پَندل کت اش وتی دابیں وسیگ گوں آواں هور ات هم هالبر ءَ بند اش کُت دلجم هالبر اش مَٹ کت ، کَت بنداں کاگد اش زرتگ، و وت کنداں دگه هالبرے وت ره داتگ : « شهبانک ، تئی جِن زاتگ
دگه نبشتگ اش چُش یک په یک و هنچش : شپ چلگ بیت چو تئی لوگی بَچَک و جَنَکی چَٹ دروگ بی نه مُشکے ات ، و پُگل نه سَهدارکے ، وَش پُلّ نه زهگی به گوئش چَُشینے نه مردین نه جنینے » پت ءَ که زانت اے هال ءَ کپت گَمانی جنجال ءَ هال آرءَ لوٹت درنج ات ساری که کرت و سنج ات بکشاتی هال آر ءَ پرماتی برو دَوار ءَ :
« منی هگم هم ایش انت ودار کنیت چو پیش انت ، کایاں و وت که گنداں راهے ودی کناں و ننداں » نپر گوں هگم هم ،روان بوت تاں وهدے رَست تچاں بوت گُدگواپ و دیگ گراد هم وسیگ په شئور ءَ دلجم نیت بدیں گوں نشت انت چپیں هبر ، نبشت انت کاگد بر اش هم مست کت کاگد اش مَٹ په کست کت مست اش نپر کت و کاگد مَٹ اے بوت پر آهاں اے داب کٹ
کاگد آرش بندیگ کت وتی هبر اش رندیگ کت شاه ءِ نام ءَ ، هگم اش نبشت راه و در اش هچ نه هِشت: « هگم انت منی چو شاهی شهبانک گوں چوره آئی زر ءِ بُن ءَ یله به بنت تاں گرک و گار ، تبه به بنت » کار دار اتنت هیرانی بنگیج کت اش هگم پانی بشکه ءِ تها شهبانک بے آپ و تام و نانک زهگ ءَ گوں هور،بند اش کرت ڈامبر اش لگاشت، چه اود زرت بست اش چو ٹنگ و ترکاں زر اش یله کت انت هلکاں گوئشتش که شاه ءَ چوش گوئشته په زهگ و زال ءَ وت نبشته شاه ءِ چو هگم ءَ ونتش کاراں آسر کننت اش В бочку с сыном посадили, Засмолили, покатили بشکه ءَ مات و زهگ ءَ ناتش بست اش ، ڈامبر و گیر پتات اش اکیان ءَ ماں ویل اش کرت سلتان شاه ءِ هبر اش زرت نیلیں زر ات و برز آزمان استار اتنت وش برئشکاں نیلیں زر ءَ ماں نالاں چولاں پُرُشت و تالان جمر ءَ آزمان هم شلنت – گوئز انت هم هر دم بشکه زر ات ماں لڈاں لُڈاں و نئے که بُڈاں ماں بشکه ءَ شهبانک جنوزامی ءَ گریوان ات بشکه و وتی بهت لگت و مُشت جنان ات و آئی ءِ کش ءَ هم بچی همود رُدان ات و آئی هم هر دمان مزن و مزن بیان ات روچے چو گوئست و نیں شُت چاریں زمانگ چئے کت شهبانک ات گریواں ات بچ ءِ په باندات هیران ات هُلّان اتنت هم مَؤجاں بچ ات چه واری – پریشان مات ءَ زهیراں برت ات بچ کت په موج ءَ الهان : موجاں شما مڑاهداریناں گردیت ماں زر ءَ هر دیما نئے کسے شمئے دیمدار بیت کوهاں تراشگ ایت وتی پئیما تیاباں اِیربریت ، هر وهد هم و یداراں برئے هر نیما سٹتگیں ما را – سار – وت دار جاهے سر بکن بے بیم ءَ ! مؤجاں اشکت انت زهیری ءِ ساز دردیگ و گمیگیں آواز بُرت انت په تیاب ءَ آرام ایر کرت انت تیاب ءَ وشنام مات گوں چکلُگ رست انت چو دریای ءِ زراب و مَؤج وشرو تیاب ءَ گنگلیں سر بوت انت بُشکه ءَ چه ، چون در بوت انت ؟ کسے هم نه ات ، در کنت آه هدای ءِ بندگے نئے دوزواه چست بوت بچ و زور دات پاداں کار بست بَڈ و باسک ءِ داداں هکل کت دل ءِ پریاداں دپگر درلگشت ، بیت شاداں دیست اش که دگه نوک جاهے وَش زیدیں تیاب ، پُر براهے ڈولدار ات و سبز هر نیمگ گلباگ ات گوئش ئے گوں نیوگ مات و زهگ در کپت انت چو چست بیتت بزان هم که رو دیست اش باز زمین سرسبزیں ڈک و جمپی هم- وَشّی کبزیں تیاب ات نیلبوئیں چاریں دیم مرگ و شانتلاں پهک بے بیم زهگ ءَ پگر کتگ شام بیت چے هنوں ایوک انت بے هچی چنال ءَ رپتگ و ٹالی سست چوٹی کت ، کمانی ابرست چه ئیسای ءِ دار ءَ بندے ابریشم و مُهریں تَندے پَچ کرت و ببست وتی کمانیگ تیر تیار بوت نون شکاری شپگیر هُشک ٹالے دگه هم پروشتگ تیری بارگیں نیں تراشتگ شت نیں په شکار تیاب ءِ کِرّ چاراں چار نیم هم وَشتر اشکتی ماں تیاب که جنگے میل انت گوئش ئے دو مرگ – یک کنگے
دیستی که زر انت نا آرام چارستی بزانت کے انت تام کنگ انت و شاهیمک که جنگ انت چونگ انت و پانچُرّاں نه هم سَنگ انت موج انت مست و جنگ هم تیز شاهیمک بیڑ و زهر ءَ هون بیز کنگ انت سک نزور و نالیت آپاں ترینزدیاں ، وت چالیت ژند ات و وس ءَ هم ، بے واک ات شاهیمک ءَ پانچُرّی ، چالاک ات … همے وهد – بچ ، کمان -وتی تیر کرت شاهیمک ءِ گُر ءَ وتی شپگیر کرت
سُمبت تیر چو شاهیمک ءِ گُرّ کپاں ماں زر ءَ بیت هون چُرّ دریای ءَ ماں کپت و سُهر بوت آپ گرند ے مان شانت هم وتی چاپ هون پر بوت و نون دریا سرپت وهدے که شاهیمک شکون بوت ، کپت شاهیمک که آپ ات بُڈ وار زبانی نه مُرگی و بوت گمسار کنگ شت همائی ءِ وَٹ ءَ گوں چونگ چناں داتی لٹ ءَ آئیا آپ ءَ ، بُڈ دیاں تِرپّان و زهر ات چونگ چناں تاں شاهیمک بُڈ ات و انسرت چِرت – چِرت کنان ات چو چِرِت کنگ ءِ ساه ، که راست بوت اے دیم و آ دیم – چارت ئی زوت آتک ، بیت شاه ءِ بچ ءِ منتوار چه کُمکان ، شاهیمک ءِ شکار کنگ ءِ گال اتنت مردم ءِ گال هم هبر روسی و هم جنجال : « شاه ءِ بچ ئے ، منی رکینوک زلم و جادوگ ءِ تو بُرینوک تو هم نیں ، چو منی داب نه ورئے ورد – نئیکه شراب سئے روچ ءَ بے ورد آرام زان ئے رند ءَ دیمتری گام تئی تیر که زِر کپتگ وت گمے گوئسته ؛ رپتگ ترا بدل په نیکی کناں رَند و رندتر راز ءَ گوئشاں
کنگے نیاں رکینت تو جنکیاں ، جادو تراکینت تو شاهیمکے نه ات اے – تو کُشتگ جادوگر و سِهرات ، تو پُروشتگ سد سال ترا بهیال نه باں منتدار تئی ، وش هال ات کناں گندئے منا همک جاه تو دلجم تریں منی همراه تو نیں تو وتی دَؤر – چهر ورئے گرست هچ مکن تو واب ءّ سر ئے » . کنگ ءِ مُرگ نیں بال کت شت شهبانک گوں شهبچ ، گپ اشکت سرجمیں روچ – آواں شدیگ شُد ءَ چه ، واب کپت انت پَدیگ شهبچ وتی چماں چو پاچ کت ، دیستی واب ءِ پرداچ هیرانی شهرے وتی دیما دیستی مزن و هر پئیما دیوال اتنت بیم ده و بُرز اِسپیت گوں دنتان چو که گُرز چرچ ءِ برز هم – گنبد ترپوک ڈولدار ، وَشرنگ هم که چَموک شهبانکی کت واب ءَ چه پاد _ هرچی به لوٹ ئے ، بَهت انت سیاد هیرانءَ گوئشت ئی: « گنداں من کنگ ءِ مهر ءَ ، بنداں من »
مات و زهگ هم ، شهر ءَ شت انت دروازگ ءَ وهدے مان بیت انت بُرزیں توارے چه توک بوت چِست چه چاریں نیمگ گوشاں نست مردم آتک انت وَش آتک – باز چرچ ءِ سازگراں سازکت ساز هدای ءِ بیت انت چو – منتوار گوں سازانی دلکشیں زیل و توار اود ءِ کلات ءِ تنگه کلاه کاری ئیں ورنا آتک انت دراه شاده ءِ جُل ات شهر و تیاب باگ میزریں هم شاده ءِ داب وشی گوں شاده ءَ دیوان اتنت چو مهر و دوستی ءَ یک جان اتنت هورّا گوں وشاتک بوت انت آ تاج ات میری ءِ – هم اودا شاهبچ ءِ ناتش اوداں سر میری ءِ رسم بیت چه کوٹ در شهبانک ات اود و هم مَنّت ئی ملک ءِ امیر بوت و میری کت ئی هنچو که زانیت شما بیت چون شاه وتا نامینت میر گیدون
گوات ، ماں زر ءَ کشان انت مهلانک هم دیگ انت یداراں لیب هم گوں زر ءِ مؤجان انت آچاراں گوں بند ءَ وارت لونجیناں بوچی ءَ په داب دنت مهلانک آپانی ماں زر ءِ یداراں بازیں مهلوکے هم سوار ان
ماں زروان ءَ وتی آتک دوستیں دیستی برکتی شهرے نوکیں نوکیں شهرے چه تنگه و سُهر بستگ په ڈؤل و بیتگ مُهر ٹوپاں گوں جنگی سینگار انت چپ و چاگرد هم یدار انت بادشاه گیدون ات اود ءِ شاه کوٹ و کلات ات گوں بارگاه بادشاه گیدون کت مهمانی جست چه کار و راهانی آتکگ انت چه کو ، کو انت روان بارین دیستگ اش باز جهان گوئشت اش کار انت آهاں باپار پژم و پوست ءِ سَؤدا دار مال انت تمان و گردیں ما دیم په لوگ و وتی جاگا روٹک ءَ چه آتکگ و نین ءُ رویں راه ءَ چه آتکگ و راه ءَ گوئزیں گشتگیں دنیا سرجم په راه روانیں په زروان سلتان شاه . شهبچ کت انت دوا نیکیں : « دراه و مراداں – بنت سوبیں ماں زر و اکیان یا هر جاه شات به بنت و بنت دراه اوداں که رستیت که سلتان شاه دئیت دروتاں مئیگ ءَ دراه اگں اداں کیت ، بیت مهمان وَشدل ما بئیں هم په شان مهمان به بیت که گیدون شاه ملک ءَ مئیگ ءَ بیت پهر و براه ملک انت مئی درو هیرانی تیاب و زر انت مست لِهرانی » . راه ءَ روان کت مهماناں تیاب ءَ تاں همراه بیت په شان . آهاں روان کت و چاران ات دیستی که موج ، کنگ ءَ آران ات دروت و دراهی بوت انت آ گوئشت اش و اشکت هم تهنا : « پرچا گمیگ ئے شه بچ تئو ؟ گَم ءَ مه بات انت هچ وهد رَؤ گوئشتگ اے داب بَچ ءَ کنگ چُپی مه بات ئے تو چو سِنگ » . شهبچ گمناک دات جواب : « زهیر کنان انت ما را ازاب پس ءِ زهیر انت نیل ایت منا مات ءِ گماں هم سِندی دل ءَ .»
کنگ – شیوار و سرپدیں گوئشت شهبچ ءَ ملور و گم جتیں : « گم کنگ ، بیکار انت رَدیں راهے ودی ما چُوش کنیں دریا و زر ءَ تاں گواز کن ئے یدار تان رَس ئے ، هر راز کن ئے بات ئے پَشگ – تو بال کناں یدار ءَ تاں تو بات ئے رواں .» شانتگی بال و بیت گرئند ترینزتی آپ ءَ گیدون ءِ بند سر ءَ تاں پاد ءَ تَرّی کتگ یک دم کسان بوت و ترینز ءَ شتگ چوش پشگ بوت و بال کناں شت تاں که یدار ، هیال کناں موج ءِ توار ات گرندان ات زر گوں تیاب ءَ سِندان ات
یدار -آرام آرام – جاهے نست تِرَکی ودی کرت و سِرَپست گوات هم ترندی ءَ کشان ات یدار هم جوانی ءَ جُنزان ات چه « بویان » ءِ هم زروان دیم په مُلک ءِ شاه سلتان چه دور ءَ نون گندگ بوت آسر هم رس انت زوت اوداں درستان بوت انت مهمان کوٹ و کلات – شاه سلتان چاراں و سئیل ، رپته چوبیل تاں به گند ایت اودانی هیل دیستی که لوگ انت پهک مزنین کوت و کلات یک سُلتانین تهت ءِ سرا و تاج ات سر بادشاه نشت ات و دیم پَدَر دیگ گراد گوں گد گواپ هور نشتگ انت پادون هؤر و مَلور شاه ءِ ماتو هم کاران انت شاه ءِ چمان چاران انت
شاه سلتان هم مهماناں وشی ءَ دات انت آپ و نان جست ئی کت : « هال کنیت شما آتکگ ایت و بیتگ ایت کجا شما جهان و زر ماں چے دیستگ هیرانی ، جهان چے ابرستگ ؟ » ناهدا دات اے داب جواب : « سرجمیں دنیا گَشت مئی گُراب سرجمیں دنیا شهد ات و وش هیرانی هبر بلے هست دلکش زر ءَ زروانے ات سک پراهیں کپتگ و ویل ات ، بے براهیں کسے نه ات هم اوداں هچ یکیں چنال ات نشان و لِچ نون همود آبات انت شهر نوکیں و پراهیں بے درور چرچ گوں تلاهیں گُمبداں لوگ انت و باگ انت شهر میدان میر انت اوداں گیدون شاه پر تو سلامی کت همراه » هیرانی ءَ اشکت سلتان شاه نیکیں دوا کت و کش ات آه گوئشتی : « اگں من زندگ به بیاں په گندگ ءَ همے مُلک ءَ وت من رواں میریں گیدون ءِ مهمان ءَ بیاں گنجی به بات و هم که شان .» گُد گواپ گوں دیگ گراد جُشاں آئی ءِ ماتو و سیاد هم دُرُشاں نه لوٹنت که شاه چه ملک دربه بیت یاں هیرانی مُلک ءَ وت سر به بیت : « بیت اے گپ که دروگینے اگں هم که راستینے _ کن ور کنوک انت گشاں چه بیم و زهر ءَ جُشاں _ شهرے انت ماں زر ءَ چشیں بیت هر گوئر ءَ جنگل ءَ گزے هست و گز ءِ بن هردکے شئیر ءَ جنت و کٹ جوزاں ، هنچو که بردکے جوزاں نه ادنائین انت پوچکش تنگهیں مجگی هم مروارد- پر بها و منگهیں چوشیں بنت هیرانی نئے ادنائیں شهرانی »
چه اے هبر ءَ سلتان شاه بهمنت و کش اِت آه پشگ زهر ات و زهر ءَ جُشت چه وتا در لگشت شت دیم په وتی اے ترو راستیں چم ءِ گستی سرو کن ور کنوک ءِ رنگ ٹگل ات پریات و گریواں سک بدل ات کاردار و وسیگ و گلام و گهار پشگ ءِ رند انت گوں کوکار زا دیاں نون پشگ ءَ پشگ په بال و چشگ ءَ تاگ ءَ پچیں چه در بوت شت چه زر ءَ داں لوگی هم بال کت اپدا میر ات شت تاں تیاب ءَ نیلیں زر ات چم ، هوش ءِ کتاب ءَ چاریت موجاں نرم ءَ گوئزوکیں دیستی کنگ ءَ اُژناگ کنوکیں آتک گوں دروتاں جست کنان ءَ « چونیت شما و چون ادان ءَ چُپی ءَ نشتگ و چیا ملور ایت زرد ءِ گم انت چئے، چیا دلدؤر ایت ؟ » میریں گیدون گوئشتگی چوشی : « زهیر انت دل ءَ را تِنگیت و نوشی برکتی گزے لوٹیت منا را هردکے اوداں بیت په کار ءَ شئیراں جناں بیت و کٹ کنت جؤزاں جؤزی تله بنت و مروارد مَجگاں نون چون باریں بیت چُشیں یا که دروگے مان مُشیں ؟ » کنگ چو شهبچ ءَ دات جواب : « گم مه کن هچ وهد ، نئے بئے ازاب اے هردک ءِ گپ هم راستینے برکتی سِرے جوانینے زانتکار من هم په اے کار ءَ هر چی به بیت هم وتی وار ءَ پر تئی هزمت اے من کناں دوستی ءَ تئیگ ءَ من اے گوئشاں ».
آسوده هیال ءَ میر گیدون رپته په لوگ ءَ اے داب نون هنچو که دروازگ چه گوئست دیستی که اوداں ؟ هردکے هست گزے و سَؤلے هم بُرزیں وشیں توارے وَش لبزیں تنگهیں جَؤز انت هم اودا کِٹ کنان ات هردُک تا مجگ اش ترپوک – مروارد بلنت و چَمنت هم یکرد کوت کنان انت تلاهان ءَ شئیر گوئشاں گوں الهان ءَ په مردماں پهک ات شئیر جناں هر کس ماں باگ ات یا لوگ و گدان
بهمنت و هیران میر گیدون گوئشتی که : « شگر انت ، شگر کنوں اے کنگ ءَ هدا جان تو وت دار دائم ءَ هست انت پرمن یار » میر په هردک بست پدا بانے بلوریں مُهر و جدا پانگپانے هردک ءَ په هساب و کتاب هم یکجه مردم داشت و نادینت انت جوزانی په کار ءَ بادینت انت هردک ات وژنام هم دلپهک میر ءَ په کٹ ات لک لک گوات ات ، ماں زر ءَ کشان ات بوجیگاں په روگ ،هم هُلّ دَیان ات جنزیت دیم روان موج ءِ سر آچار لِک و برز ، وت گروهبر دیم په مزنیں زروان ءَ شهرے سک مزن و نامان ءَ گوں ٹوپی آس بر و گرئندوکیں بوجی و یداراں جَلّوکیں مردم که ایر کاینت اوداں گیدون شاه ءِ بنت انت مهمان ورد و آپ پهکاں دنت انت پهکاں چه همے جُست کنت انت : « واجه ! چه کجا راهاں دور منزل بُرّتگ تام مُلک – هُور کار و بار شمئے و منزل تام ملک ءِ واجهاں ، و آهانی نام » ناهدا هم جواب اے داب دات : « جهان ءَ گشتگیں ، نیں آزات دیم په ملک وتی گردیں ما ملک ءِ دوری ءَ دردیں ما کار انت مئی برگ اپسانی تُهمی و سرکشیں نریانی سودا اش کنیں هر جاه ءَ کُرّگ و گروهبر هم په راه ءَ منزل په گوئزیں چه « بویان » ءَ تان ملک ءَ ما رسیں شه سُلتان ءَ ».
گوئشت چو میر ءَ هم آوان ءَ : « ره بات شمئے مدام په شان ءَ هر کجا بیت ره – زر و اکیان سرباتیت شما تاں که شه سُلتان گوئشیت شاه ءَ که میر گیدون بَڈے سلام کت پر تو شون ». مهمان چه میر ءَ رُکست کت یدار چه تیاب ، دریا شُت میر ماں تیاب ات و اوداں کنگ مَؤجان داب اتنت هم رنگ – رنگ *** گِلّه کنان بیت میر – چُش : « ساه منی بال انت، نه منتگ هُش ساه منی رپتگ و جند انت گار زهیری ءِ درداں وار و پتار » کنگ ءَ ترینز دات آپے سرا میر مئی چو مَش بوت ، وت پدرا دریای ءِ سر بیت بال کناں تاں که یدار ءَ کار بست وساں اوداں ماں یدار ایر آتک ، سِرَپت ماں ٹنگے دوریں ، نشتگ و وپت
گوات انت شیکگ انت سرمستیں یدار هم تچان – وَش دستیں دیم په « بویان » ءِ زروان ءَ بادشاهی ءَ شه سلتان ءَ ایش انت من چه دور هم گنداں ملک ءَ ، و وتی ملک ننداں آتکگ انت مئی رهچاراں میر ءِ کاردار ، چه شه سلتان پهکاں بارت شاه ءِ مهمان کنت آپ و وردے هم درستاں دنت آئی پُشت رواں پهک اوداں مئی همبل هم رواں گوں آواں تنگه ات دراه چیز اود ءِ جَک بیت یا که کارچ و رود ءِ شاه سلتان وتی ماں جاه ءَ تاجی سر و تهت ءِ دلگاه ءَ ملور نشتگ و هیران ات رنجیگ ات ، دل ءَ بیران ات گُد گواپ ات و ماتوئی اوداں دیگ گراد ناجوڑیں هم دیوان شاه ءِ ماں کش ءَ نندوک انت مردم ءَ په بد چمی ءَ گندوک انت مردمی کتگ وش آتک شاه : « ژند هم کَد مه باتیت ماں راه باریں شما گوئشیت پُلیناں تام شهر و چه ملک ایت کایاں دیر انت و کدی ماں راه ایت دیستگ هیرانی ءَ ،چئے گواه ایت ؟ » ناهدای ءَ گوئشیت انت اے داب : « دنیای ءَ کتگ ما تَرّ و تاب دنیای ءِ درست جاه جوان انت یک جاهے ءَ دُرُست هیران انت زر ءَ هست انت ماں زروانے شهرے سک مزن و پر شانے چرچ ءِ گنبدی تلاهین انت لوگی و باگی هم وش براهین انت کوٹ ءِ دیما سَؤلے هست جهلی لوگے ، وَش ڈؤلے هست دیوالی بلوریں و کانچ داب وَش و وَشنما هم بے هساب هردکے هموداں هست انت رامگ انت و مدام سر مست انت شئیراں جنت وتی دلکشیں آواز و توار سک وشیں جَؤزءِ گڈگاں تنگهیں گوں کِٹ انت و کٹ کناں هم رهشون مُروارد انت هم مجگان اش آهاں مُچ کناں ، جاهان اش اوداں هست انت هم چنت کاردار هردک ءِ مردم انت هم که یار چنتے هست هم پانگپان هردک ءِ په جان ءَ نگهوان بازینے اوداں کار انت جوانی ءَ هساباں دار انت هم جَؤزانی تنگهیں دانگاں ، هم تنگه ءَ جتا مروارداں جوانی انت هساب کناں په هردک ءَ انت پهر و شان تنگهیں آ پوچکاں آپ کنان انت ، زرّ کناں ماں جهان ءِ کر و گوئر بیتگ انت چو سیم و زرّ زُمُرّدانی دانگاں مُچ کنان انت بُرزیں بان جنکواں و زهم جناں آ کلات انت پانگپان آ زروان ءَ نیست انت وار کُڈک کاشیں ، یا نیزگار پهک ءِ لوگاں ماڑی انت هستگار ، سیر و ساڑی انت میریں گیدون اود ءِ شاه سیر و امیر انت ، درو دوزواه پر تو سلامی شکساتگ مهمانی تراری لوٹاتگ ». سلتان شاه بیت هیران هیرانی بیت گوئشاں : « اگں من زندگ ببان اے زروان ءَ وت چاراں هیرانی بامرداں گیدون شاه ءِ مهمان بان » گُدگواپ و دیگ گراد هور ماتو گوں بیت انت ملور نه لوٹنت که درکپیت شاه هیرانی زروان ءِ بگندیت براه ریشکند کناں گُدگواپ ءَ ٹهک دات و گوئشت ساپ ءَ هیرانی هبر چئے انت ادا هردُک ڈوک ءَ ڈلیت کنتی تلا شهر ءَ سُهر و تلاه و تنگه سک باز زمرد ءَ کل کنگ ءِ انداز ایشاں نه انت هیرانی هیرانی ایش انت تو بزانی دنیای ءَ هست دگه هیرانی هیران ترا کن انت جوانی زرے هست جهان ءَ پرجوشیں جوش و گج و لیتار نوشیں گجاں که شانیت تیاب ءِ دپ روچ و روژنا هم بیت شپ گرندیت و تیاب مانپوشیت لهڑ و لهڑ کنان ءَ جوشیت هلاں در کپ انت کوه دابیں 33 یلی گوں زرابیں
پهک انت شیردل و شیر بیمیں ورنا و یلیں ، وش سیمیں بالاد و براه اش پهک یک انت « سیه تاب » ناکو سَر ، بے شک انت هیرانی ایش انت اگں چارئے هیرانی ، هم برکتی اگں سارئے » مهماناں دراه چُپ چار ات گپ اش ماں دل ءَ وتی دار ات اے هیرانی هبر اتنت په سُلتان شاه گیدون بلے جشان ات بے پرواه ژوژان ءَ چه جاه چست بیته ترو ءِ چپیں چمی گسته گُدگواپ ءِ رنگ دمان بیت مَٹ شوهاز و کوکار ات – په لٹ : « گِر ایتی ، هان گِر ایتی ، ایش انت کشیت ئی … دل منی ریش انت
ایش انت آ ! همداں بوشت تو کمے دل ءَ بدار … » میر تاگ ءَ په شمے در لگشت و وتی دلجم کار بال کنان گوات ءِ کوپگ سوار وت زر و اکیان ءَ بال کناں ، تاں که رسته وتی زروان . تیاب ءَ نیلیں زر ءِ نیلیں آپ چاران ات بُڈته پگر ءِ ته ، ماران ات دیستی کنگ انت ودی موج سوار اسپیت و وش نما ، کُت توار : « دروت تو منی میر ! تو بے درور چیا اداں ، تو دلگران ئے ، چئے ءِ سر ؟ » داته جواب میر گیدون اے داب ءَ : « پریشانی منی برتگ دیر انت واب ءَ هیرانی و هیران کنوک انت لوٹوک اے کار ءَ چئے داب باں من کوٹوک ؟ اے هیرانی کجا انت، چئے انت ، کئے زانت ؟ جوشوکیں زرےانت ، لهڑ کنانان ءَ شانت ! اکیان ءَ چه چست بیت هولایاں هُلّئ ، تیاب ءَ – وتا سایاں دبدبه گوں بنت – درکایاں 33 ورنا ، مزار پنجگ – زور پهلوان روک چو آس انت پهک ترپاں په رد ءَ اوشت انت یک میزان
وَش بالاد و پهک ورنا انت پهوان زور و سَکّ سونا انت پَلّ ءِ چو داراں ، پهک همسر « سیه تاب » ناکو انت هم گروهبر » کنگ میر ءَ چو دات جواب : « کندگی گپے ، چُش ، اے داب همشی ترا چو بے وار کت ؟ کمے دل ءَ دار من سار کت گم مه کن هچ وهد جنجالاں راه ءَ من زاناں و اے هالاں زر ءِ اے نامدار منی برات انت پریشان مه بئے اے منی زات انت کوٹ ءَ وتیگ ءَ نیں به رو ودار په همے مهماناں به بو ! » میر شت کوٹ و گواتگر ءَ نشت پریشانیاں ویل کرت و جنجال هِشت زر ءَ ماں چاراں دیستی که آپ سازے جناں و پیچ کنت لاپ چست زرابے تیاب ءِ دَپ ءَ رُمبے درا بوت میری سرپ ءَ سی و سئے پهلوان در آتک جوان زیب و په زور ءَ مٹے نه شاں دو په دو انت رد ، گوں یک و دگر دیما رواں هم ، یک گروهبر مود و گد اش هم پهک زیبناک آس ءِ چو داب ءَ بَلنت ترپناک چه گواتگر ءَ اشتاپ میر گیدون په مهمانانی وشاتک جهل بیت نون په وش آتک کیت انت راه ءِ سر دراه ءَ سلام کنت هم یگبر مردم تچان انت هر نیمگ وَش آتک کنان انت هر نیمگ آتک و چو گوئشته میر « سیه تاب » دروت ترا بات شاهی هساب ره داته ما را کنگ په تَرا شهر و کلات ءِ دارگ ءَ په تُرّ وراں بئیں ماں زروان شهر ءَ په باتیں ما پانگپان هر روچ ما هم – چد و رند شمئے همراهیں چو دل ءِ بند شمئے کوٹ و کلات ءِ چو دیوال زر ءَ دیمپان بئیں ، هر جنجال ما زر ءَ نیں نندوکیں اداں گران انت کشیں گین همے زیتاں هم کائیں گوں شما نندیں دیوان بئیں ». رُکست کت اش چو میر گیدون تیاب و زر ءَ رپت انت نون گوات انت ماں زر ءَ کشان انت یداراں چه پُشت هُلّ دیان انت تچ ایت پر وتا مَؤج ءِ سر آپ ءَ چار دیم – درنزان انت کشیت مان لِکیں آچاراں دیم په مزنیں زروان ءَ دیم په آ مزنیں شهر ءَ که ٹوپی مان تیاب انت گُرّاں یداراں همود انت جلاں لوٹیت که شما مهمان بئیت میر گیدون انت که بارت مهمانی مهماناں کن انت آپ و لاپ هالاں جُست کن انت و رَهگواپ : « چئے انت کار و بار و باپاری راه ءِ مکسد و راهداری آتکگ چه کجا و منزل کو باریں که رَسنت هم چُنت رو ؟ » ناهدا منتواری کرتگ درشان میر ءِ پسو ءَ گوئشتی جوان : « گشتگ ما دراه دنیای ءَ باپاری کتگ و سودای ءَ تنگه و نگره ایں سوداگر سودا کُٹتگ نیں ره گر چه « بویان » ءِ گوزیں زروان ءَ تاں ملک مئی منگهیں شه سُلتان ءَ اودان انت مئی مئی جاه و هَند زیدی ملگزار و دلبند .» میر انت که گوئشیت آوان ءَ پُلیں و وش گپیں مهمان ءَ « راه بات پُل شمئے بات دلکش آرام سر بئیت هم وَش ، وَش آرام بات ماں ره – زر و اکیان آرام سر بئیت که – شه سُلتان سلاماں منی دئیت آوان ءَ میری و منگهی ءِ شان ءَ مهمان بیت اگں مئی هَند ءَ اِزت بیت په ما و پَد و رند ءَ ». مهماناں که رپت انت راه ءَ میر تیاب ءَ په شُت دوزواه ءَ دیستی که پدا کنگ انت اود دروتانی به دات ، دلی وشبود کنگ ات زر ءِ مَؤج لُڈان ات وَشرنگ ات و وَش سُڈان ات دیستی که واجه و آ میر ءَ بالی کرتگ و آتک ، هیر ءَ دروتان ءَ چه رند گوشداشتگ میر ءِ گپ و رنج که مانداشتگ « ساه انت نیں منی بے تاهیر مَؤجیں هاتروں بیت زمزیر بال کرتگ چه من و رپتگ نون بیتگ اوں اداں ، چو بے شون … » ترینزی دات میرءِ بالاد ءَ سر ءِ تاں چه مود تاں پاد ءَ گوئنڈ بیت و کسان میر گیدون دَندسکے چو گشتگ نیں ، نون بالی کرتگ و زز- زز ئی کت تاں یدار ءَ که رَست و – شُت ایر آتک و به نشت یدار ءَ هَندے ءَ چیر بیت – وتی وار ءَ زر ماں شرتگ و توپان ات یدار تیزی ءَ جُنزان ات دیم په بویان ءِ زروان ءَ مُگیمیں ملک شه سُلتان ءَ چه دور ءَ مُلک منی گنداں بیت زهیری ءِ درد منی سنداں بیت اهت و رَست انت چو وتی جاه ءَ چَندنیں بو به زرتگ ساه ءَ ایر کپت انت تیاب و چو هاک شه سُلتان ءِ مردم – چالاک مهمانی به بُرت آوان ءَ کوٹ و گواتگر شه سُلتان ءَ دندسک مئے گوں آواں همراه دیم په گواتگر و شاه ءِ جاه دیستی که دراه تنگه پوش چَمنت و بَلنت ، دَینت گروش شاه هم شاهی ءِ تهت ءِ سر نشتگ تاج ات و دیمی تَر مُنجا و تهار ات دیمی زیمیگ هم دل ات و ریمی گدگواپ هم و دیگ گراد گوں ماتو هم هموداں گوں همشون شاه ءِ نزیک اتنت – ننداں چاراں و سئینان انت گنداں شاه درستاں وشاتک کت وشاتک چه رند ءَ سوج ءَ شُت : « وشاتک ایت شما منی مهمان هالان ءَ دئیت باریں جوان بازیں وهدے انت گولان ایت دریا و زر ءَ چولان ایت کجامیں هَند شتگ و کجام ات شر هیرانی شما چے دیست سَر ». ناهدا هم دمان چو گوئشته : « دنیای ءَ تمان ما گشته هج جاه ما ندیست هرابیں جاه دریای ءَ چه پُشت هم مئی شاه دیستگ ما چشیں هیرانی هر کس دیستگ ات ، بهمانی زروانے سک مزنیں زروانے آبات اود نه شهر ، که جهانے هر روچ اود ، کار جوشان انت دریایی جوش و گَج – هُشان انت جوش ءَ وهدے که برشان بیت ، سی و سئے یل ءَ درشان بیت کاینت گوں براهاں تیاب ءَ تنگهیں گوں کلاه و ازباب ءَ ردبند و هموداں دار انت تیابی گوں اشاں سینگار انت ورنا و بهادُرّ انت پهک بروبر و یک کساس ءَ بے تهک همبل انت یلیں لشکر پروش مردی په در کپ انت هم همروش بالاد و براه یک داب انت شَرّی و سپه ، دُرّ جواب انت همراه و سَر اشانی ، « سیه تاب » انت زر ءَ چه درکپیت ، شهشناب انت رد کنت دو – دویی آوان ءَ زروان ءَ تاں بینت پانگپان ءَ چو ساهت تُرّ وراں بنت شهر ءَ هزمت هم کن انت هر بهر ءَ آواں چه شیرترین هچ نیست انت په زانت و زانگ ءَ وتی ایست انت اودان ءِ امیر انت گیدون سلامی کرتگ انت پر تو شون » . سُلتان شاه سک هیران بوت هما دمان هم گوئشتی زوت « اگں من زندگ به باں اے زروان ءَ وت رواں میر گیدون ءِ مهمان بیاں ! » . گدگواپ و دیگ گراد ماتو گوں هم نیاد کندگاں گوں گوئشاں زهرکنی انت هم جشاں هیرانی یے ؟ اے چونیں ؟ سرگردانی یے اے چُشیں زر ءَ چه در کپنت لهتے تُرّوراں بنت چو بے بهتے کار اش مه بیت و مکسد نه کے زانت چو ، هم رَه و چَه اے که راستے یا که دروگے زاناں بے بر چو نل ءِ بوگے . جهان ءَ هست انت برکتی باز کمکے راست انت ، کمکے راز زر ءَ پُشت ءَ شهکاڑے هست رنگ و په زیب ءَ سَد سر و دست هر کسی گندیت چم ءَ نه بندیت روچ نه ٹک اود ، شُهرَگ ءَ نندیت شپاں ڈگار ءَ روچ کنت چو رُژنا نوک مهپرانی ءِ سینگار انت تهنا پیشانیگی استار ءِ داب انت ترپوکیں بهتی گوئش ئے تو ، رودے تچوکیں جندی په جوانی – هم مزن کردار گال و هبری هم شاه گپتار گپی زیملے چو آپ ءَ تچوکیں پُهته انت – هنچو راست گوشوکیں نه جن و پری یے – برکتی شهکاڑ نه بَل و بَڈویی هست، آئی انت بے راڑ ! ». زانتکاریں مهمان چُپت بیت انت ماتو ءَ گوں گالی نئے لوٹ انت سُلتان شاه سک هیران ات میر ، چه هِژم ءَ بریجان ات دلی سُهت په پیره زال بَلّک ات و هم جُٹال بالی کت آئی ءِ سر ژوژان ات چار گوئر پونز ءَ بیڑی بُرت چیهالے بَلّک زرت پونزی سک گستگ ات ترانبلے ابرستگ ات گژتگ پُپ ءِ داب درد کناں بے هساب اپدا چیهال رُست هم کَپگ هم که اُست کُمک کنیت شما منا اَے هدا ، اے هُدا گِر ایتی ، گِر ایتی جَنیتی ، جَنیتی … ایش انت آ ، سَبر به کن ! تاگ ءَ بند ، دری مه کن ! دَندسک چه تاگ ءَ در لَگُشت بال کناں ، مُٹی مُشت میر شُت تیاب و نیلیں زر زر ءَ سئیل کناں چه یک کِرّ چماں سک ءَ کنت دریای ءَ مَؤج و لرزگانی دنیای ءَ گندیت کیت تیاب ءَ کنگ نیں اسپیت ، پر براه و باز دور گیِں کیت انت و سلاماں دنت انت دوئیں ، وتی راز گوئشنت انت « دروت بات ترا منی میریں میر پرچا هئور گوار چو ، دلگیر باریں تو بدئے هالان ءَ درد و اندهاں تالان ءَ » گوئشت چو وش نمائیں کنگ ءَ میر ءَ گم جتیں ، گار پنگ ءَ داتگ چو جواب گیدون میر « دروت بات ترا منی وشیں هِیر سار انت نیں پدا گار بیته پریشانی منی یار بیته اندوهاں مناں بُڈاناں راه و چارهے نئے زاناں مردم سانگ کناں یاں سیر انت کپتگ بهت منی ، دلگیر انت گار انت پگر و دل ، من ژنداں بارین وتی کله ءَ کدی بنداں » « باریں تو کئی لوٹوک ئے ؟ گُلگاں په کئیا چوٹوک ئے ؟ » « گوئش انت زر ءِ پُشت شهکاڑے هست چم چه چارگی بیت انت مست » روچ ءِ رُژن اوداں تهار انت شپ هم ماں زمین نور گوار انت ماه انت آئی ءِ پَلینک ءِ نوک پیشانیگی استار ءِ داب چو بَلوک بچکندی چو سازے گوئشوکیں بهتی رودے هم ، چو تچوکیں جندی سَکِ هم وَژڈؤلے دابی رنگ په رنگ مورمرگ داب گپی دلکش و دل نندیں چو رود ءِ تچوکیں ساپیں آپ تهنا اے سرجماں راستین انت ؟ » میر انت نیں ودار کنگ ءِ جواب میر ترس ءَ چه چُپت بیتگ نیں جواب ءِ ودار ءَ بند کت گین « جی ، چشیں شهکاڑے هست جن ، بلے نه انت چو دستکشے دست لوٹ ئے پوشگ ئے ماں دست ءَ یاں کش ئے و سَٹگ ئے بے کست ءَ وتی سرین ءَ اول جوانی ءَ بند پگراں وتیگ ءَ – رَند سر ءَ رند جوانی ءَ به نند و هوش بکن نئیکه تو پدا دست گوش بکن میر گوں آئیا کتگ نیں سوگند لوٹیت سانگ به کنت په رهبند پگری هم کتگ جوانی ءَ آ تیار انت شهکاڑ په جان کنت پدا آئی هم تیار انت پادانی سی مُلک ءَ گواز بکنت په مرادانی کنگ ءَ جوانیں ساهے کش ات هم رند ءَ چوش به گوئشتی دلجم : « چیا تو دور روگ ، په سرگران ئے ؟ شهکاڑ تئی نزیک انت ، گں زان ئے ایش انت ایش مناں تئی کش ءَ لوٹ ئے تو ببات ئے دل وش ءَ .» همے وهد بالی شانتگ و چه اود شُت زر و مَؤج ءِ بُرز ءَ بالی چو کت آزمان چه جهل آتک وت ماں تیاب جَرّانی نیام ، نشت وت چو وکاب هیران میر ات ، چست بوت گُڈ ات پریشانی گار بوت ، گم هم لُڑ ات شهکاڑ ادان ات بے دروریں مهرانی بانک ، زباد درئمگوئریں ماه ات آئی ءِ پلینک ءِ نوک پیشانیگ استار ءِ داب ءَ بلوک جندی مڑاهدار و هم مزن کردار گالی شهد ات و هم شهد گپتار گالی زیمرے ، چو آپ تچوکیں دل نند چو شهد ءَ ، نوک بدوکیں شهکاڑ ءَ میر امباز ءَ کنت انت دل ءَ گوں دل ءَ همراز کنت انت بارتی آئیا وتی مات ءِ کش ءَ تیزی و اشتاپ ، آ دلکش ءَ زانکوٹ نند انت دوئیں مات ءِ دیم دروتاں دینتی هر دو مگیم : « ایش انت منی هم بهت و بَلّ شهکاڑ و بانک ، منی راز جَلّ زالے گچین کت پر وت من گپاں تئی اشکنت هم منی جن اگں سلاه بیت ، تئی و مَنّ ما سیر و آروس چوشی کنں
نیکیں دوایے وت گوں بکن زند مهرناک بیت پر من و جن آهانی سر ءِ بُرزگ ءَ مات برکتی ایسای ءِ اکس ءَ را نات ارسی هم رچاں دلشاتیں مهر و ماتی ءِ سوگاتیں ورنایی دوئیں چُک ات دیم جگری بوتگ ات هر چنت نیم مراد باتی به گوئشت آوان ءَ سوب و وشدلی پراوان ءَ « مهر ءِ شمئی هدا وت داتگ مرادیگی کتگ و بکشاتگ ».
تاں دیر مهتل نه بوت هم میر شهکاڑ گوں به کنت آ سیر آهانی زند بوت گوں وشین دَؤر پدریچ په وداریگ ، همشؤر گوات انت ماں زر ءَ کشان انت یداراں کمک کنت راه ءَ کشیت گوں وتی دلکشی آچارانی بند ءَ کنت دلگاه ءَ دیم په مزنیں زروان ءَ بوجیگ ءَ رو انت وتی راه ءَ شهر ءَ په مزن و نامداریں میر و نامی گیدون شاه ءَ تیاب ءَ گوانک جنت یداراں ٹوپی گرندوک انت تیاب جاه ءَ مهماناں که کاینت زروان میر گیدون لوٹیت اش وتی جاه ءَ ورد و آپ درستاں دنت انت هال اش جُست کنت چه راه ءَ « سؤدا انت شمئے ،باریں چئے ملک تام دیستگ اش و بادشاه ءَ هنون تام روانیت ملک ءَ شهر و زید و تام بنجاه ءَ
ناهدا هم جواب داتگ چوش : « دراهیں ما جهان ءَ گشتگ هزانگ بار کتگ هم باز ما نام اش پیٹیاں نه نبشتگ . راه مئی سک دراج و دور انت چه بویان ءِ گوزیں زروان ءَ رودرآتک ءِ رویں دوریں مُلک بادشاهی انت اود شه سلتان ءَ » .
میر ءَ گوں کتگ نیکیں دوا : « سربات ایت شما نیکی ءَ گوں هم ماں زر و اکیان ءَ مکسد تاں رسیت وشی ءِ شون تاں میریں و منگهیں سلتان شاه سلاماں مئی بر ایت وتی همراه ترانگ گیجتی که لبزی کت مهمانی په کیت مئی زروان ءَ دیریں سال و ماهے گوئستگ مهمانی چون نیاتک سلتان ءَ ؟» مهماناں شت انت وتی راه ءَ گیدون نشتگ ات وتی جاه ءَ لوگی نشتگ ات هم همپلّ نه لوٹتی ویل بکنت وتی بَلّ تُرُندیں گواتے سَکّ هونژان ات یدار تیزی هم جنزان ات دیم په بویان ءِ زروان ءَ ملک ءِ بادشاه سلتان ءَ مُلک ءَ ما وتی شر زانیں گندگ بیت چه دور نون جوانیں مُچ انت ماں تیاب رهچاراں هر کس په وتی دلی یاراں کاینت ماں تیاب بنت مهمان بارتش گوں وتا شه سلتان مهمان ماں کلات ءَ مان بنت بادشاه نون گوں آ دیوان کنت نندیت آ وتی تهت ءِ سر گدگواپ و دیگ گراد انت یک گوئر گوں ماتو نشتگ انت وتی مان جاه ءَ چاراں چارگ انت نوک راه ءَ چاراں چارگ و سئے گِند انت یکے گار وتی دلبند انت سلتان شاه که نادینت مهمان وشاتک ءَ چه رند بیتگ گوئشاں : « او منی میریں مهماناں ! شما دیر انت و بیتگ ایت باریں کجا ؟ راستے که دریای ءِ پُشت انت نه وَش هیرانی چئے اود انت ، باریں به گوئش ؟ » ناهدا هم گوئشیت شاه ءَ را : گشته ما جهان دراه ءَ را زر ءِ پُشت جهان هم وشهال هست انت هیرانی ءِ بازیں چال زر ءِ ماں نیام زروانے زروان ءَ شهر مزن و گنجانے چرچانی گنبدی تلاهین انت لوگ و باگی پهک شاهین انت کوٹ ءِ دیمپدیم سَؤلے هست جهلی لوگے وَش ڈولے هست بلورین انت دراه دیوالی رامگیں هردکے ءِ وَشهالی جاه انت و هموداں هندی شئیراں جنت و هم که کندی آواز انتی باز دلکشیں جَؤزاں کِٹ ءَ کنت تله نکشیں مجگ اش زمرد انت وَش تابیں مُچ اش کنت دُرُست وَش دابیں هیرانی دگه اوداں بی دریا گج و لیتار بی و جُِشی لهڑ ءَ چست ءَ بنت مَؤج گرانیں تیاب ءَ درکپ انت بے ترانیں شودیت پهک تیاب ءَ چو هم برشکیت چو تیاب هم یکدم اوداں چو آچشدان ءِ آس ءَ بلنت سی و سئے مزار – بیم پاس ءَ پهکاں زیبناک بے مٹ انت هر یک لشکرے ءَ کٹ انت ورنا پر براه و ڈولدر بالاد یک سر انت و بیم گوار سَر نت هم اشانی « سیه تاب » دلجمیں رُمبے انت مُلک ءِ هساب چه آواں زور و سر ، کسے نیست نه مردی و نه جهد کسے نه دیست میر ءِ هم جن انت ، هیرانی هر کس به گند ایتی ، بهمانی آئیا چُشیں شهکاڑے هست چم چه چارگی بیت انت مست روچ ءِ رُژن اوداں تهار انت شپ ماں زمین نور گوار انت ماه انت آئی ءِ پلینک ءِ نوک پیشانیگی استار چو بلوک میر گیدون انت اود ءِ میر پهک ءِ هم دلدوستیں وزیر آئی دروت ات په سلتان شاه گوئشتگی کیت انت مئی بنجاه مهمانی په کیت انت گوئشتگی هم تاں انون نیاتکگ مئی دلجم » . همدان سلتان شاه بے گیگ بوت یدارانی سَنگاری ءَ لوٹت زوت گد گواپ و دیگ گراد گوں بد مرادیں ماتو – هم شون نه لوٹنت که شاه چه اوداں رَؤت و بگندیت هیرانی زروان سُلتان بلے آهاں مان نیارت آهانی بد زِردی ءَ پَجه آرت : « زهگے یاں من ، یا من شاهاں ؟ لوٹاں ، من وت هگم ءَ کناں ! » گوئشت گوں نِهِرّ ءَ سُلتان شاه گپ شپ – نه کُرتی ، پهک آگاه چست بوتگ گوں وتی پاترپاں در بوت ، دروازگ ءَ پهک ٹهکاں نشتگ تاگ ءِ کش ءَ میر گیدون چُپی زر ءَ – چاراں نون الماس ءِ گوں دورگِند چاران ات آرام زر ات ، دریا داران ات چُپ انت زر و هم مَؤج ءِ توار لرزیت آرام ، آپ په کرار
الماس ءِ نل ءَ ماں دیست انت جوان یدار ءِ سَنگار انت پیداگ ، و کایاں اکیان ءِ نین آرامین آپ سَنگار سلتان شاه انت دریت لاپ میر گیدون سِٹ کُت چه جَاه گوانکی جتگ وتی پلیں براه : « ماسی منیگ ، تو منی ساه تو شهبانک ئے ، هم منی ٹاه اوداں بچاریت نیں شما پس انت منی پیداک ادا ! » سَنگار نون نزیک و کایان انت راه اش هم مئی زروان انت ایش انت – الماس دورگند ءَ چار گِند و بزان – کُٹ انت ودار شاه انت چه دَبّان چاران انت دورگندے مئی نیمگ ءَ داران انت گون انت گدگواپ و دیگ گراد هم ماتوئی هم گون انت دلجم هیران انت سرجم آ نه زاننت که ایش انت کجا ٹوپانی توار بوت گرنداں چرچانی تلینگوک هم تلینگاں گیدون میر ، زر ءَ تتک سلتان شاه ءِ په وَشاتک گون انت گدگواپ و دیگ گراد هم ماتو گوں وتی بد مراد هم شهر ءَ چارگ ءَ بُرت شاه ءَ هچ چیزی نه گوئشت همراه ءَ شهر ءِ چه چارگ ءَ کوٹ ءَ رو انت ترپوکیں چه شَهم ءَ ، آ هیران بنت شاه ءِ دیمپدیم ات اوشتوک سی و سئے یل مزاریں ترپوک بے مَٹ و مڑاه ءِ واجه دیه زور و سپاه ءِ واجه رنگ اش یک ات و بالاد یک « سیه تاب » ناکو – سر ، بے شک سلتان شاه چه دروازگ که گوئست دیستی سولے برزیں – اوداں هست هما سَؤل ءِ درچک ءِ چیر هم بانے – وش ڈؤلیں – ایر هم هِردکے اود ات شئیر جناں تنگهیں جَؤزاں – کِٹ کناں زُمُرُدیں مجگاں کنت جتا گونچان و تورگ ءَ پُچ پتا پیژدر ءَ مزنیں – هست جِکّاں جَؤز ءِ تنگه کوتے چه پوچکاں میر ءِ مهماناں اشتاپ ات نیں چاراں هیرانی ءَ هم لاپ ات نیں چار انت هر چیز و هیران انت گند انت ، و راز ءَ نئے زان انت پَلینک چه پُشت ءَ نوک ماه ات پیشانیگ ءِ بلگ ءِ نیں براه ات شهکاڑ ات نیں که وت آتکگ دابی هزار گوں – بکشاتگ وسیگی – گوں وت – همراه انت گند ایت و زانتی که دلواه انت هون گوں جُشست هم یاتانی : ترانگ سیر ءِ و رنجانی « گنداں من کئے و گنداں چون ؟ باریں دل انت بیت رهشون ؟ » ارسی چو نوک ءَ چُرّاں بوت گریوگ چو زهگ ءَ گُرّاں بوت امبازی کتگ نیں شهبانک بچ ءَ گوں وتی هم دُردانُک نشت انت درستاں نیں په ورد جژن بیت په منگه و بیت تمرد گدگواپ ات و بلے دیگ گراد گوں ماتو که هست ات گوں آ همشون تتک انت کجام جاه ، کے بزانت کو ؟ هژم ءِ چه ترس ءَ ، و لٹ ءِ بو ؟ گشت و ودی و آورت انت مئیاران وتیگاں دُرُست زرت انت ارس اش رتکگ و گریوگ ءَ گوں پهلی اش لوٹت ، چه درستاں نون اے جژن و شاده و دُرُست ءِ په شان ویل کت و بکشاتگ انت – شه سُلتان اے داب ءَ آوانی – روچ چو گوئست واب ءِ وهد ات ، شاه شادهاں مست من چو هموداں شرابے وارت کمے بروتاں هم سینگارت
