پُرشت ءُ پروشیں جُھد جیئند سادک بلوچی لچه

اے وھد چو کلاش ئِے ءَ را دروھگ اِنت سرون ءَ دژُمن اِنت گوں رم ءَ داں چم دیراں کار ءَ بنت، گُرکیانی دپ پچ اِنت وروکی اَنت من ھُشکیں دستاں نِشتگ ءُ زوالی آں کہ دوشی چیریں مِین ھم نہ تَرک اِتگ نہ بُتکگ اَنت، نہ پُرشتگ اَنت مئے تالہ ءُ ھوّسیں رَنج۔ ۔ ۔ نُو دست گُشے چو گوھتگ ءَ مزن دلی نہ کنت مجال دو لَنکُکانی میان ءَ بئیت ٹیگرے، یلہ کَش ءَ نہ کپتگ اَنت اے وابیں گَم مئے جیڑگانی دَرپ شُدیگیں آدمے چو گِرانیں مردم ءَ مَڑا کنت، ءُ سُبکیں مرد ءَدمکاں کپتگیں اڑوکی یے مُدام بگند ئِے جنگ ءُ جاک ! ماں دیراں پاند بیتگیں ودار ھم گنوکی اَنت ابیتکیانی رُستگیں کرار چو اپوگی ءَ گِلگ کن اَنت۔ ۔ ۔ پہ بد زُبانیں کِرد ئِے ءَ تُشے اوں زندگی نہ کُت پہ بد وپائیں نام ئِے ءَ شْرَپ توار پِر نہ کُت اے اِلتّانی بے بلاھیں منزلے، زمین لتارگانی نیام ءَ دُرشت ءُ پُرشت ، کسے ءَ دپ نہ دات گوں واجہ ءَ داں زانسرانی لاڑُکیں جھان کَرُتک مئے مردماں پہ واجہ ءَ تُشے توار چِست نہ کُت ، داں واجھانی لابْیاں ماں گرنچے ءَ پَتات ءُ دات ۔ ۔ مئے پُرشت ءُ پروشیں جُھد ھم !!