عابد بلوچ تربت پیدراک ءِ نندوک ئے چہ تنگدستی ءُ گریبی ءَ چہ وتی وانگے یلّ داتگ اَت۔
سال 2018 ءَ ماں امارات ءَ لاپ ءِ شوھاز ءَ در کپتگ اَت سئے سال ءَ کار کنگ ءَ پد ھمے واھگ ئے داشتگ اَت کہ من نّوں ملک ءَ رواں مات ، پِت ، گُھار ءُ برات ءُ سنگتانی زیارت ءَ بَلے چہ جھاز ءَ ایّر کیت ءُ وتی لوگانی نزیک ءَ گڑا آئی ءِ آیگ ءِ ھال شنگ بیت گار ءُ بیگواہ کنگ بیت۔
مردم وھدے درملک ءَ اتکگ گڑا آئی ءَ اے نہ جیڑ اِتگ منی زندگی بدھالی گوازان اِنت اِدِا من ھچ وشی نہ گنداں چمّاں مات ءُ گھار ءُ برات ءُ نہ کہ سنگتے گنداں بس دگر ءِ گُلامی اِنت سُھب ءَ واب ءَ پاد کایاں شپ ءِ چار بج ءَ چماں تَرمپّے آپ جَنّ آں اناواری ءَ دیم پہ کار ءَ تچان تچان ءَ رواں تا کہ ھما گرم ءِ ٹاک 3 بج بیت پدا واتر وتی جاگہ ءَ واتر بہ باں، گوں دَمبُرتگیں پاداں ءُ تُستگیں دمّے بال ءَ نہ کن اَنت ورگے پہ وت اڈّ کن اَنت چہ گُژن ءَ دل ساہ ھم زْرت نہ کنت ورگ اڈّ کنگ ءَ پدّ وتی گُدّاں اوں شوْد اَنت گُداں بُشود ءُ تاپ ءَ بِدئے پدا تھت ءِ سرا کپ۔
چماں واب ءَ دئے آں ءُ ملک ءِ اَکس دیم ءَ چوں آدینک ءَ زاھر بیت بلے ھمے مات ءُ پِت گھار ءُ براتانی زندگی دیم ءَ کیت ھمے گپ ءَ جن اَنت ءُ وت ءَ تَسلّہ دئے اَنت پہ منی یکیں زندگی ءَ منی لوگ ءِ مردم پہ اِزتّیں نانے وارت کن اَنت من ءَ در پہ دری ءَ پرواہ نیست۔
پدا واب ءَ پاد کنگ باں ھما بیگاہ ءَ چماں پدا ترمپے آپ جناں ءُ نان پَچّگ ءُ ورگ اڈّ کنگ ءَ گوں دست گٹّ باں داں کہ شپ وتی چادر ءَ مان بہ پوش اِیت۔
وھد پدا ھما سُھب ءُ ھما زندگی دگہ ھچ، درمُلک ھمیش اِنت بے لزّت اِنت نہ کہ وتی وتن ءِ ھاک ءَ بوہ چِت کنیں نہ کہ مات ءِ دیدار بیت۔!
بس درملک ءَ وشی بیگواہ بنت ءُ ابیتکیانی چادر مان پوشگ بیت۔!!!
اگاں دو یا سئے سال درملک ءَ نندگ ءَ پد یک واھگے ءُ ارمانے دارگ ءَ گوں ماں روان ملک ءَ وتی مات ءُ گھاراں گنداں بیل ءُ ھمبلاں گنداں بَلے ھمے واھگ ءِ آسر تھاریں کوٹی ءُ زالمانی لٹّ ءُ کُٹ بہ باں اے زندگی ءَ کجام واھشانی دید دیگ بیت۔
عابد وھدے من دیستگ اَت بازار ءَ دَپ اِش چہ کندگ ءُ ٹوک ءَ پُر اَت من گوْشت اڑّے عابد تو مرچی سک گَل ئے؟
ھمے پسّہ دات ئے! ھوّ یار سئے سال ءَ پد ملک ءَ رواگ ءَ اُوں کجا گُل نہ باں۔ ۔ ۔
بَلے مرچی عابد ءِ دپ ءِ بچکندگ جور اَنت گار ءُ بیگواہ اَنت گوں مات ءُ گھار، برات ءُ سنگتاں ۔ بِیلی ئیں عابد راہ ءِ نیم ءَ رسترانی دستاں آوار جنگ بوت داں مروچی ھالے نیست بس گُنگی اِنت۔
مات ءَ بزّگ ءَ تیاری کتگ ءُ لوگ ساپ کتگ اَنت دْرائیں بان ءُ جاگہ رُپتگ، ورگ پہ عابد ءَ بنائینتگ کہ منی بچ عابد جان سئے سال ءَ پدّ مرچی پیداک اِنت۔ گوں ھزار واھگ ءُ ارمان ءَ یک ماتے ءَ پہ وتی چکّ ءَ داشتگ بلے عابد راہ ءِ نیم ءَ ھُون واریں زالماں بیگواہ کُت مات ءِ دل ءِ ارمان داشتگیں واھگ ءُ واھش آس دیگ بوت اَنت۔
وھدے کہ آئی ءِ گھار ءُ برات ءَ ھمے ھال سَر بوتگ اَت وشیں کہ مروچی لالا عابد پیداک اِنت گڑا ھمے واستہ سک گل بوتاں ءُ منی لالا کیت پہ من چیزے سوگات کاریت مئے لالا مئے واھگانی پورا کنگ ءَ سئے سال ڈنّی ملک ءَ پہ بزگ ءُ واری گوازینتگ بلئے ھمے کسانیں گھار ءُ برات مات ءَ ھمے جُست ءَ کن اَنت امّاں لالا کدی کیت اِنت منی ائید ءِ چمپلاں کاریت گوں ناں ؟ ھمے گپاں گوں مات ءِ چمانی ارس اوں رائی بنت دگہ ھچ پسّہ در نہ اِت اَبید چہ ایسکارگ ءَ۔
یکیں عابد نہ اِنت بلکیں ھزار عابد گار ءُ بیگواہ دگہ نزاناں باریں نّوں چونیں وبائے مئے سرا کپتگ بےگناہ بے میار کسّانیں چکّ، جَوان ءُ پیریں کماش مرچاں مات ءُ گھار ھم بیگواہ کنگ بوھگ ءَ اَنت۔
سرکار بائیدگیں ھمے بیگواہ کُتگیں مردماں دیم ءَ بیار اِیت بُگشیت اشانی گناہ ءُ میار چی انت مرچی انچوش گار ءُ بیگواہ انت کسّ نزانت زندگ اَنت یا کہ مُرتگ اَنت کس ھال ءُ اھوالے ھم نیاریت ماتانی چمّ رائی اَنت گھار بزّگ ھمے اوست ءَ نشتگ اَنت لالا مئے کدی واتر کن اَنت برات وتی ھم کوپگّیں براتانی راہ ءَ چارگ ءَ اَنت۔ اینچو ودار ءَ مات وتی ھسّائیں ، چک وتی پت ءِ مھراں تلوس اِیت۔
عابد جان من ءَ پھل کن منّ پر تو ھِچ کت نہ کن آں ایوک ءَ بس تئی آجوئی ءِ یکیں دُوا ءُ دومی تئی سرا دو لبز نبشتہ کت کن آں منی دستاں ندّ اِنت تئی واستہ لبز تاکانی سرا الّم ایّر کنان باں ءُ آجو بات ئے بیلی گوں دْرستیں بندیگاں ھور۔
