منی گوست ءِ ھمروانیں مھروان، منی پکر ءِ ھمراھی منی ھمبل، ءُ دیگر ءِ وھد ءِ ھمزانیں ھمراز۔ من اجَب اَجکّہ ءُ ھیران آں نزانگ ءَ آں کہ گپ ءَ چہ کجا بندات بہ کن آں ءُ چی بہ گوشاں، تو راست گوشتگ اَت ھمبل ھو تئی ھساب ءَ من رَداں۔
تو راست گوشتگ اَت کہ اے گیدی ءَ کَس پہ کَس ءَ مھتل نہ بیت اے راہ ءَ ھر کس کئیت ءُ وتی داب ءَ گوزیت کئے چے پیم ءَ گوز اِیت آ چہ ھر کسی وتی بستار ءَ کار دار اِیت، بلے ھو سرپد بیت آں کہ لگور ءُ بے دل اِیں کس آ جاہ ءَ کہ گَٹّ بیت گڑا الّم وتی ھمراھاں دروھیت ءُ دیم پہ وت دگہ راھے گچین اِیت ءُ وت ءَ جتا کنگ ءِ جُھد ءَ کنت ءُ وتی دومی ھمراہ ءَ بَس اللہ ءِ باھوٹی ءَ یَلا کنت۔ ھمبل تو راست گوشتگ اَت کہ اے دراجیں راہ ءَ بے دل ءُ بے ایمان دَمبر اَنت ءُ نیم راہ ءَ پَشت کپ اَنت وتی کاروان ءَ دْروہ اَنت ءُ دگہ راھے گر اَنت پہ وتی رسواھیں زند ءِ گوازینگ ءَ بلے تاں اَبَد تھنا ءُ مُنڈ ءُ کشّان بنت، ھو سرپد بیتاں ھمگنگل تئی ھمک گوشتگیں پہ جوانی یات اَنت ءُ درستاں شر سرپد آں بلے بیا بہ گوْش کہ تو اینچو زان ئے ءُ گوشتگ اَت گڑا پد ءَ تو وت پرچا چو وتی پاد داشت اَنت چہ کاروان ءَ گسر کپت ئے ءُ تاں اَبَد لگوری ءِ نام پہ وت ءَ ءُ پہ وتی اولاداں شات بیت۔ ۔ ۔ ۔؟
پہ مُردنی اے گمان نہ کُرتگ اَت کہ تو، مزن پکر ءُ مزن کَول کُتگیں ءُ۔ ۔ ۔ ۔ بلے، ھو سرپد بیت آں ھمے پیم کہ تو گوشتگ اَت وتی گوشتگیں تو وت راست کُت اَنت۔
ھو سرپد بیت آں ھمبل کہ اے کِشک ءَ دمبرگ سک اَرزان اِنت بلے وت ءَ یکیں داب ءَ دارگ ءُ یک جُلگھیں اوپارے ءِ واھُند بیَگ سَکّیں گرانیں کارے ءُ ھر کس اے کار ءِ مُرید بیت نہ کنت، بچار مروچی تو کجا ءُ راہ ءِ کاروان کُجا، تو دمبُرت لَبّ ءُ لالچاں گوں کپت ئے وتی پاد نہ داشت اَنت چہ کاروان ءَ گسر کپت ئے مروچی دگہ دیارے گوں ھما زوراکیں درآمداں ھور ءُ تورئے ھما زوراکیں درآمداں کہ زیک تئی برات تئی دیم ءَ تیرباران کت اَنت ءُ گَٹّ ءُ گیاباناں چگل دات اَنت ءُ انگت ھم۔ ۔ ۔ ۔، تئی پیریں پِت ھمک روچ ھمیشانی لگَت ءُ بوٹّانی چیر ءَ مدام بے شرَپ ءُ بے آبرو اِنت، اے ھمُک روچی ھبرے کہ تئی گھاراں چہ گِس ءِ تہ ءَ چِست کنگ ءُ بیگواہ کنگ ءَ اَنت گوں آھاں وَڑ وَڑیں زوراکی کنگ ءَ اَنت ھما زوراکی کہ آ بابت ءَ من گوشت نہ کن آں بلکیں منی کرّا چُشیں بے آبروئیں گال ھم نیست، تو انگت گوں ھماھاں ھوار ءُ ھمدست۔ ۔ ۔ ۔؟ پہ مُردنی باوَر نہ کنت۔ ۔ ۔ ۔
ءُ منی راہ ءِ پَشت کپتگیں ھمراہ تو وتارا مدام پُرمڑائیں ھَکّ ءِ مُجّتی ھمراھے لیک اِتگ اَت بلکیں ھَکّ ءِ مُجّتی ھمراھے ءِ سوگند ھم وارتگ ءُ بلوچی ءِ مھکمیں کَول ھم کتگ، نی بیا من ءَ سرپد بہ کن کہ تو چے پیم چہ وتی کولاں پراموش بیت ئے۔ ۔ ۔ ۔
منی ھمبل بہ گندئے اے دگرانی وڑا نی تو ھم ھمے گوْش ئے کہ اے کِشک ءِ کسّہ دروگے اے کسّہ ءِ تہ ءَ من ءَ ھچ منزل گندگ ءَ نئیت، یا کہ تو ھمے گوش ئے کہ اے راہ ءِ راھشون ءِ جند چَپ ءُ چوٹ اَنت وتی راھاں بدل کنان ءُ روان اَنت ءُ ھر کَس بَس وتی وَنڈ ءَ مستر کنگ لوٹگ ءَ اِنت ءُ کس تچک نہ اِنت درست چَپّ ءُ چوٹ اَنت۔ ۔ ۔ ۔
اِنّاں منی ھمبل اے پیم نہ اِنت چو کہ تو مار ءِ پکر کن ئے کہ اے راہ ءِ جند ھمے پیم چپّ ءُ چوٹ ءُ بے منزل اِنت اِنّا منی ھمبل چو نہ اِنت تو رَد کپتگ ئے، بہ گندئے جاھے جاھے لھتیں بے لگامانی بے سریں کارپد تو دیستگ اَنت بلے راستی چوش نہ اِنت۔۔!!!
منی ھمبل اے ھما راہ اِنت کہ ۱۹۴۷ ءَ آغا (پرنس) عبدالکریم ءَ بگر تاں شھید نواب نوروز خان، شھید حمید بلوچ، شھید نواب اکبر خان بگٹی، شھید غلام محمد بلوچ ءُ شھید پروفیسر صبا دشتیاری ءُ دگہ ھزاراں بامرد ءُ مزن پکریں ھمراھاں ھمے راہ ءَ وتی سر باھینتگ اَنت، ھمے راہ ءَ مئے ھزاراں ھمراہ کَس ءُ اَزیز گار ءُ بیگواہ کنگ بیتگ ءُ ھزاراں لوگ سوچگ ءُ پُر کنگ بیتگ، گڑا اے ھساب ءَ کہ تو گوش ئے اے درست دروگ ءُ رَد اَنت بس تَچک ءُ راست توئے..؟ ھو راستے آ کَس کہ وتی ردیّاں نہ مَنّ اِیت ءُ وائی کنت گڑا اے دراجیں راہ ءَ وتی بلائیں ردیانی دیمپانی ءَ کجا مَنّ اِیت ءُ اوپار کنت اِنّا الّم ھما کنت کہ دل،!! منی ھمبل راستی ءَ تو وت شرّی ءَ زان ئے ءُ سرپدئے بلے نزانگ ءَ آں کہ تو رَد کپتگ ئے یا مانمیاتکی کنگ ءَ ئے چہ وتی بے شرمی ءَ، بہ گندئے تئی جند ءَ مدام ھمے گوشتگ کہ شھیدانی ھون ھچ پیم ءَ بے کار نہ رو اَنت اے منی ایمان اِنت بس ما وتار ءَ سُست ءُ نزور مہ کنین ءُ چَک ءُ پَد مہ بہ اِیں ءُ وتی جھد ءَ مھکم ءَ چہ مھکم تِر بہ داریں اے دراجیں پَند ءِ بُرّگ ءَ پَد گُڑا الّم ما وتی منزل ءَ سَر بئیں۔
وتار ءَ گیش مھکم کنگ وتی جاہ ءَ مروچی وتی سر ءِ رکّینگ ءِ لالچ ءَ تو ھمے زوراکیں درآمداں گوں ھوار۔ ۔ ۔ ۔
منی ھمبل تو مدام دگر ءِ گِلّہ ءَ کن ئے پرچا ترا چے کار گوں اِے دگر ءُ آ دگران اِنت تو وتی جند ءِ تہ ءَ ھما چیز ءَ پیداک بہ کن کہ تو اے دگرانی تہ ءَ گندگ لوٹ ئے بہ گندئے تو گڑا چہ وت ءَ سَدّک نہ ئے ءُ ناں کہ ساری ءَ بیتگ ئے اے راہ بزاں تو یک شوک ءُ شانے پھم اِتگ بیتگ، آ کَس کہ چہ وت ءَ سَدّک ءُ دلجم مہ بیت گڑا چے پیم ءَ یک راجے دلجم کت کنت؟ گڑا چے پیم ءَ آ وتارا تاں آھر ءَ داشت کنت؟ آ کَس کہ چہ وت ءَ سَدّک ءُ دلجم اِنت آئی ءِ ایمان کہ مُھکم اِنت آ ھچ پیم ءَ دَم نہ بارت ءُ ھَکّ ءِ کاروان ءَ نہ دروئیت پہ وت مرگ ءَ گچین کنت بلے پہ وت اے نام ءَ زُرت نہ کنت کہ ترا پہ وت شات بیتگ، من ھمے گوْش آں کہ چُشین ءِ پَچ تَرّگ پہ کاروان ءَ ھزار سر گھتر اِنت ناں کہ تاوان اِنت بلّے کہ سرجمیں لَنش ءُ لیتار چہ اے کاروان ءَ دَر کپ اَنت ءُ رو اَنت بس ھَکّیں با مَرد پَشت کپ اَنت پد ءَ گڑا بہ گندئے اے کاروان شریں دابے ءَ جُنزان کنت ءُ تاں وتی منزل ءَ سَر بیت۔ ۔ ۔ ۔
ھمبل ترا جُستے بہ کن آں؟
تو نی وتی سرجمیں زند ءَ چے پیم گوازین ئے؟ تو چے پیم ءَ وتی میتگ ءِ مردمانی دیم ءَ کَپّ ئے ترا شَرم نہ کنت؟ تو وتی تہ ءَ بے ھیائی نہ مارئے؟ ھمے مردم کہ تو مدام ملامت کتگ اَنت کہ شما نا مَرد ءُ بے گیرت اِت کہ وتی لوگاں وتی جَنانی بگلاں کپتگ اِت ھچ کاری نہ اِت، بیا بہ گوْش نی مرچی پہ ھمے مھلوک ءَ تئی کرّا چی ھبر ھست۔ ۔ ۔ ۔؟
بیا بہ گوش ھمے سنگت ءُ مھلوک کہ شھید کنگ بیتگ اَنت تو ھمے شھیدانی زھگانی چمّانی تہ ءَ چے پیم ءَ چارئے، تئی کرّا چی پَسّہ ھست پہ وتی زھگ ءُ پَدریچاں ؟ تو چی گوْش ئے شمئے پِت ءُ مردم رَد بیتگ اَنت کہ وتار ءَ شھید اِش کنائینتگ یا چو در پہ در ءُ ھاک ما سَر اَنت یا ما راست بیتگیں گوں وتی پَشت کپگ ءُ لگور ءُ باجو بیگ ءَ۔ ۔ ۔ ۔ ؟؟؟
ترا گّپے بہ گوشاں ھمبل، نی کَس چہ تئی گوشتگین آں رَد نہ کپ اِیت ءُ ترا نہ ساڑائیت انی درست سرپد ءُ زانتکار اَنت تئی گوشتگیں ھچ دَرد نہ وَر اَنت انی شُکر اِنت پاکیں پروردگار ئے درست سرپد ءُ زانتکار اَنت نی تئی گوم ءَ ھما کن اَنت کہ تئی کَد ءُ بستار اِنت۔ ۔ ۔
تو راست گوْش ئے ھمبل ھو ما سک شُدیکیں پہ ورگ ءَ کاہ ءُ کیلّڑ لھڑ دئے ئیں ءُ وریں، ھو تو راست گوش ئے ما سربتگ ءُ ھاک ما سَر اِیں ھو مارا گُد ءِ جوڑھے ھم نام ءَ نیست پہ گورا کنگ ءَ ھو ما سَک لاچاریں۔۔،!!
بلے بچار ھمبل من انگت چہ وتی جاہ ءَ یک تُشے ھم نہ کِنز اِتگ آں تنیگت ھما جاہ ءَ ھما داب ءَ ھما پکر ءُ کولانی سر ءَ اوشتاتگ آں بلّے کہ شدیک ءُ دِرتہ پُچّ آں بلّے کہ دَر پہ دَر ءُ ھاک ما سَر آں من ھرچ پیم ءَ آں بلے باور کن سینگوں تنیگت مِکّ اِنت، باتنوں کندیت، دلوں شان کنت کہ من بے ایمان ءُ لگورے وَ نیاں۔۔!!!
مروچی من گوشاں کہ اے منی ایمان اِنت کہ مئے شھیدانی رِتکگیں ھون ھچ پیم ءَ بے کار نہ رو اَنت الّم یک روچے وتی رنگ ءَ دَر کار اَنت ءُ الّم کاروان وتی منزل ءَ سَر بیت۔ ۔ ۔ ۔!
انشاءاللہ۔ ۔ ۔ ۔
شالا انچوش بات 🤲🏻
