کَھریں ودارانی ساھَت
آزمانکار : آصف یات
ہمگام : آزمانک
بیمناکیں شپ ءَ وتی سیاهیں چادر تالان کتگ ات، چہ دور ءَ چرتانی چیپ چیپ ءُ مارانی پیسک پیسک کوراسیں شپ ءِ بے وانکی ءَرا توارے بکشاهگ ءَ ات انت،مهلوک ءَ وتی سر ایر کتگ ات ءُ پرلزتیں وابانی ملاراں چہ هر چیز ءَ بے سما ات انت. آئی ءَ انگت وتی گار ءُ بیگواهیں زهگ ءِ اکس دست ءَ ات ودارانی کهریں ساهتاں وتی کمپان ءِ پیژگاه ءَ تواپ ءَ ات. آئی ءَ مرچی پنچ سال سرجم ات کہ ھمے ڈول ءَ وتی زھگ ءِ اکسے ماں سینگ ءِ سر ءَ داشتگ ات ءُ وتی لوگانی بُرزی نیمگ ءِ دیوال ءَ چمّ ئِے سکّ اتنت- آ انگت یک اُمیتے ءِ تہ ءَ زندگ ات کہ مرچی ناں بلکیں باندا واتر کنت ءُ کیت. آ چہ زھگ ءِ بیگواهی ءِ بازیں گم ءُ تورشتاں چہ تہ ءَ ھلاس ءُ رنجینتگ ات، آئی ءِ زبان ءِ مدامی گپّ ھمیش ات کہ منی چُک روچے الّم واتر وتی لوگ ءَ کیت.
ھمے پیم ءَ روچ ءُ ماہ گْوزان اتنت بلے آئی ءِ زھگ ءِ ھال انگت نیست ات کہ آ کمّو ایمن تر بہ بیت.
آئی ءِ کستریں گُھارُک ءَ مدام چہ مات ءَ پُرس اتگ ات کہ ” امّاں! لالا کدی واتر کنت؟ لالا پرچا برتگ اش؟ امّاں! من ءَ لالا ءِ واستا سک زھیر کنت لالا ءَ بگو جلدی بیا ” اے دمان ءَ مات ءِ گور ءَ ھچ وڑیں پسّو نیست ات بید ءِ مرواردیں ارسانی پٹینگ ءَ…..
یک روچے آئی ءِ برات سوبان کیت تاں سنجی ھما وڑ ءَ ھما داب ءَ لوگ ءِ پیژگاہ ءَ نشتگ ءُ ودارانی ساهتاں پہ هساب ءُ داد گوازینگ ءَ اِنت. آ وتی زھگ ءِ جیڑگ ءُ ھیالانی تہ ءَ انچو ایر بُک اتگ ات کہ آئی ءَ اے سما ھم پر نیست ات کہ منی برات اتکگ ءُ گوں من ءَ گپ ءَ اِنت یا منی دیم ءَ اوشتاتگ ، آ انچو بچّ ءِ گماں چہ ھیال ءُ ھوش ءَ بے سما ءُ وانگ کُتگ ات،سوبان وھدے آئی ءِ دست ءَ سرینیت ءُ آئی ءَ چہ هیالانی دنیا ءَ پدرهینیت.”
سنجی! او سنجی! کد انت کہ من آتکگ آن ءُ تئی دیم ءَ میلانک آں ءُ ترا جوڑی ڈڈّی کنگ ءَ آں تو ھرام بات چمّے ھم چست نہ کن ئے وت ءَ انچو وانگ ءُ بے سما کتگ چہ بچّ ءِ گماں ”
” ھاں، هاں ، سوبان جان! تو ئے کولیگ آں پھل کن جوڑ ئے ڈڈ ئے چُکّ ءُ مھلوک وش اَنت” درست وش ءُ ڈڈّ اَنت”بانڈی اوں بانڈی آپے بیار گوں کہ تئی ناکو آتکگ”
“منی گُھار تو آپ ءَ بِل ، تو وت ءَ را پرچا پرے ھال ءِ تہ ءَ کتگ ، زاناں ایوَک ءَ تئی چُکّ گار ءُ بیگواہ انت! برو ایدگہ مات ءُ پتانی ھال ءَ ھم کمو بگر گوں کہ دہ دہ سال انت کہ آیانی چکانی هچ نام ءُ توار نیست بلے چو کس تئی وڑ ءَ نہ انت مدام ھمے یکّیں جاگہ ءَ نشتگ ئے ءُ چک ءِ اکس گون انت ءُ وانگ ءُ ھیران ءَ بُرز ءَ چارگ ءَ ئے! شُما پرچا دگہ جاهے نہ لڈّ ات ءُ نہ رو ات؟ سُوبان درائینت ءُ سنجی ءِ دستاں گِیپت -”
“سوبان جان! تو نہ زان ئے، سهراب منی یکّیں مردین چُکّ انت کہ پر آئی ءَ بازیں مراد ءُ واھگے من داشتگ ات بلے مرچی پنچ سال انت چہ منی چماں دور ءُ بیگواہ انت کجام مات اے گرانیں نوبت ءِ دیمپان بوت کنت ، بہ گوش باریں”
سوبان آئی ءَ تسلّا دیگ ءِ جُھد کنت ءُ دراھینت
“ھو من زاناں گُھار بلے چے کن ئے منی ھم گُھارزتک انت مارا ھم درد بیت بلے مردم دست ءِ ناشراں مہ کپات گر اَنت ءُ یلہ کنگ ءِ نام ءَ نہ زان اَنت – بلے گُھار تو وت ءَ اے وڑ ءَ پریشان ءُ پرے ھال ءَ مہ کن ، اللہ بادشاهے یک ناں یک روچے یلہ ئِے کن اَنت ”
آمین بات مئے مدام چہ پاکیں ھاوند ءَ ھمے دُوا انت اللہ منی سھراب جان ءَ زوت بیارات ”
سوبان پشت ءَ مان دنت ءُ رھادگ بیت. ھمے پیم ءَ وھد وتی گاماں دیم ءَ بران ءُ سنجی ءِ ھما ودار ھما گم ءُ رنج …..
ائید ءَ چندیں روچ پشکپتگ ات کہ مھلوک چہ اے ساھت ءِ لزت ءُ وشیاں دلگوش اتنت- میتگ ءِ دراھیں مھلوک ءُ چوریگ گل ءُ شاد اتنت….. بلے!! یک نیمگے سنجی نشتگ ات ءُ زمین ءَ کلونڈگ ءَ ات ءُ بانڈی گوں وتی تَل بستگیں لُنٹاں سریگ ئِے دپ ءَ ات ءُ چُنڈگ ءَ ات ئِے … آیانی چم انگت وتی میتگ ءِ بُرزیں دیوال ءَ سک اتنت – بلکیں مرچی یا باندا سهراب واتر کیت…… آ نیمگ ءَ ھرکس گوں وشیاں گلائیش اتنت… اے نیمگ ءَ ودار ءِ کھریں روچ سنجی ءَ را سوچگ ءَ ات…..شپ وتی نیم ءَ رس اتگ ات، آ چہ کمپان ءِ دروازگ ءَ درکپتگ ات، گْش ئے ،آئی ءَ شبینگ بیتگ ات آئی ءِ بچّ آئی ءَ را گْوانک جنگ ءَ اِنت-
“منی مات بیا کہ من تئی گُڈّی دیدار ءَ کناں” آئی ءِ گام چہ آئی ءِ توان ءَ گیش ات انت. شپ ءِ کوراسی ءَ چمّ پہ چمّ ءَ میم بیگ ءَ نہ ات، چہ دور ءَ کچّکانی هولاسگ ءِ توار ءَ ابید بے ترکی ءُ بے وانکی ءَ چاگرد وتی امبازاں زرتگ ات،
آ انگت جنزان ات، انچو سما بیگ ءَ ات کہ آئی ءِ گامگیج وت آئی ءَ را دیم ءَ بران اتنت ءُ چہ آئی ءِ واک ءُ تاگت ءَ گیش اتنت،اناگت ءَ چہ برزیں ماڑی یے سنگر ءَ ٹیسرے روک بیتگ ات ءُ سنجی وتی گُڈّی ساه ءَ گوں وتی چُک ءِ اکس ءَ لبجگ ءَ ات”
”مئینچو تو نیاتک ئے نوں منی چمّ ترا هجبر نہ گنداں…….”
